Wat een prachtige stap voorwaarts in de wondere wereld van het verduurzamen! Onze linkse vrienden hebben duidelijk weer een briljante ingeving gehad door onze papiercontainer weg te halen, zodat we nu twee straten verder mogen sjouwen naar een papiercontainer. Nu hoeft er dus maar één container geleegd te worden. Dat scheelt weer CO2 uitstoot.
Waar we vroeger onze kranten met een zekere vorm van plezier in een container konden weggooien door een sleuf die zo wijd was dat je er bijna een olifant op zijn zij doorheen kon gooien, moeten we nu onze kartonnen dozen en kranten op postzegel-formaat snijden. Die andere container heeft namelijk een sleuf die zo smal is dat je zelfs moeite moet doen om je kerstkaarten er als stapel door te kunnen persen!
Wie heeft er nu tijd of zin om elke dag 64 treden van de trap af- en op te lopen om één enkele opgevouwen krant weg te gooien? Niemand toch? Dus wat doen we? We sparen die kranten en karton natuurlijk op, tot we een stapel hebben die zo groot is dat je er net overheen kunt kijken. En dan, met een beetje geluk – of beter gezegd, met een heleboel frustratie – proberen we ze door die belachelijk krappe sleuf te persen. Alsof dat ooit zou lukken! Dus dan maar naast de container, zodat de wijk er na een wat stevige wind uitziet alsof er een papieren tsunami heeft plaatsgevonden, waardoor de wijk het aanzicht krijgt van een Mexicaanse sloppenwijk.
En wie profiteert hiervan? De honden en katten natuurlijk, die nu een nieuw doelwit hebben om tegenaan te pissen of bovenop te schijten. De wind doet de rest en verspreidt deze prachtige verduurzaming over heel de wijk, waardoor we langzaam maar zeker afglijden naar een papieren hel. Mooi hoor, linkse verduurzaming!
Onze lieve Heer heeft blijkbaar besloten dat de hersencapaciteit van onze linkse rakkers net genoeg is om dit briljante idee te bedenken. Ze willen wel verduurzamen, maar met zo’n beperkte voorraad grijze massa is het geen wonder dat dit het beste is wat ze konden verzinnen.
Nu zitten wij, als flatbewoners, met onze stapels kranten, wachtend op de dag dat iemand in de gemeente beseft dat duurzaamheid niet betekent dat je mensen dwingt hun papier op postzegel-formaat te verwerken. Tot die tijd blijven we maar proberen onze kranten in steeds creatievere vormen te vouwen, alsof we meedoen aan een nationale origami-wedstrijd.
Een grote duim omhoog voor onze linkse natuurbeschermers, die ons leren dat duurzaamheid ook kan betekenen: “Hoe maak ik het leven nog lastiger voor de gewone burger?”