Wat een geweldige dag weer in huishoudland! Vandaag arriveerde mijn gloednieuwe Braun strijkijzer, vers van de digitale lopende band bij bol.com. Een technisch wonder, speciaal uitgekozen omdat mijn oude strijkijzer geen “auto off functie” heeft. Deze functie moet er voor zorgen dat als je klaar bent met strijken en je vergeet hem uit te doen deze vanzelf uitschakelt.
En laten we eerlijk zijn, ik heb niet bepaald het geheugen van een olifant als het op uitschakelen aankomt. Dus ik dacht: “Braun, dat klinkt als degelijkheid, dat zit wel snor. Een strijkijzer dat zichzelf uitschakelt, wat kan er misgaan?”
Nou, alles dus. Ik besloot de proef op de som te nemen, je weet wel, zoals je dat doet met een product dat je huis níét in de fik zou moeten steken. Strijkijzer plat op de zool, timer in mijn hoofd op 30 seconden, en ik naar de keuken voor een boterham. Vol vertrouwen, want technologie, daar steek of liever stak ik mijn handen 100% voor in het vuur, nietwaar? Dit ding zou zichzelf toch wel redden?
Kom ik terug, hangt er een geur van verbrande ambitie in de lucht. Mijn strijkhoes… Een kunstwerk van schroeiplekken, alsof ik jaren lang alleen maar schroeiplekken op mijn strijkmat heb gestreken.
Serieus, Braun? Dit is jullie idee van “auto shut off”? Wat is de volgende functie, “auto-huis-in-as-leggen”? Stel je voor dat ik dit prachtexemplaar écht vergeet uit te zetten, zoals ik met mijn oude deed. Dan kan ik mijn inboedelverzekering gaan bellen vanaf de stoep, terwijl de vlammen mijn gordijnen in zich opnemen.
Geen idee waar het misging. Misschien had ik de gebruiksaanwijzing moeten strijken in plaats van lezen? Of misschien is “Braun” gewoon Duits voor “geef ons je geld en wij geven je een probleem”. Hoe dan ook, dit ding gaat morgen retour, samen met mijn vertrouwen in moderne technologie. En mijn strijkhoes? Die ligt nu in de rouw.
Bedankt, Braun, voor deze les in ironie, en dan bedoel ik niet het strijken.