Mijn God, wat een verschrikking. We moeten een groot feest hebben want over 4 maanden komt er, volgens velen nog steeds een wonder, de zoveel miljardste baby en we moeten natuurlijk wel weten of het een jongen of een meisje wordt. Daar gaat de filosofie van de woke-community want nu is het ineens wel belangrijk wat het wordt.
Sowieso al erg vreemd om het te willen weten want van de woke papa en idem mama mogen de kinderen met hun 16e jaar zelf beslissen of ze hun geslachtsdeel ruilen met iemand van de andere sexe. Of dat ze wellicht als eunuch, kabouter, dolfijn of droeftoeter door het leven gaan.
Ik zie ons al staan in de tuin met die grote ballon vol met genderneutrale confetti.
En dan nu het lek prikken van de ballon. Eén grote roze wolk vol met giftige zooi die onze stikstof uitstoot weer vergroot. Daar gaat de filosofie van de klimaat-terroristen.
Veel van de aanwezigen krijgen rode ogen van de schijnbaar giftige genderneutrale confetti uit die roze wolk.
Het zijn dezelfde rood geïrriteerde ogen die ik had na de geboorte van onze ‘roze wolk’. Alleen kreeg ik het niet door de gifstof maar na 18 jaar lang janken om die ‘roze wolk’.
Het wordt dus een meisje. Nou ja, wat het wordt weten we pas over een paar jaar, de optie tot eenhoorn of transseksueel behoort nog steeds tot de mogelijkheden. We weten wel dat zolang het niet in de tuin van Willy & Maxima wordt geboren het geen prinsesje zal worden maar wel zo zal worden opgevoed.
Gezien de tweeling die verwacht wordt, wordt er, om het feest nog wat extra glans te geven, de woke papa uitgenodigd om geblinddoekt een pinata aan gruzelementen te slaan. Dezelfde woke papa die eerder deze week nog op de Dam stond te protesteren tegen zinloos geweld weet niet hoe hard hij moet slaan. Zag ik hem nu wel of niet stiekem onder zijn blinddoek doorkijken want zijn schoonmoeder krijgt daar een behoorlijke genadeklap van de pinata-knuppel op haar bakkes. Ach ik mocht haar toch al niet.
Daar barst de pinata open en zien we een blauwe vloed aan blauw snoepgoed te voorschijn komen. Hetzelfde blauw zoals ik me voelde en was van de opgebouwde alcoholverslaving om te proberen de eerste 18 jaar van onze ‘blauwe wolk’ te vergeten.
Wat een geluk, er is dus ook een jongetje in aantocht. Misschien dat ie later als zus door het leven gaat om samen met zijn omgebouwde broer de stad onveilig te maken maar dat weten we nu nog niet.
Voor de ouders maakt het in ieder geval niet uit die hebben nog steeds een jongen en een meisje.
Afijn, laten we eens tot de conclusie komen dat het totaal onbelangrijk is wat het wordt, het kan later altijd nog ruilen van geslacht. Dus pak de enige verrassing die het leven te bieden heeft met beide handen aan en vraag er bij de verloskundige niet om wat het wordt.
Het enige dat telt is dat er een baby op komst is en dat het niet uitmaakt of er blauwe of roze muisjes op je beschuitje liggen.
Voor Eva Proost