
Vroeger was dit nog een liedjesfestival, wat gepresenteerd werd door Willem Duys, een spektakel voor heel Europa. Nu is het een feest voor? Ja voor wie eigenlijk? Voor U? Voor mij? Voor de lhbtiq+ gemeenschap?
Ik prik nog liever mijn trommelvliezen door met een scherp potlood en druppel mijn ogen met zoutzuur om er maar niks van te hoeven zien of horen.
Tegenwoordig is het verworden tot een gekken-kabinet waar de nadruk niet meer ligt op de muziek en de tekst maar op “doe maar gekker dan geschift en de kans dat je wint wordt steeds groter”.
Volgens mij is de gekte ingezet toen een verkleedde vent, ene Conchita Wurst het podium betrad en als “zangeres met baard” dit liedjesfestijn won.
Dat deze zangeres was voorzien van een worst tussen zijn benen konden we al merken aan zijn achternaam.
Vanaf die tijd kon het Eurovisie Songfestival niet gek genoeg. En ook dit jaar doen er dus weer een paar ‘kans-pareltjes’ mee.
Zo doet het niet Europese Israël mee met een liedje waarvan de oorspronkelijke tekst een opsomming was van al het goede van Israël tijdens de huidige afslachting van het Palestijnse volk.
Gelukkig heeft de jury ingegrepen en moeten zij de tekst aanpassen.
Oekraïne heeft een flinke dame, formaatje nijlpaard, ingezet die regelmatig optreed in een luier, een rompertje en met een grote speen om haar nek. De kans dat Oekraïne wint is best groot want ja zij zijn natuurlijk nog steeds zielig en ondanks dat het geen politiek circus mag worden zijn zij, zoals wij eerder zagen, in een politiek voordeel dankzij de oorlog met Rusland.
Voor Nederland gaat, Joost mag weten waarom, Joost Klein meedoen. U weet wel ‘de’ Joost Klein die bekend is van… Ja waarvan eigenlijk?
Joost Klein…. zijn naam zegt het al, de kans is klein dat hij gaat winnen.
De oorsprong van zijn liedje stamt uit de jaren 90 en wordt ook wel hakkuh of gabber, niet te verwarren met bagger, genoemd.
Ik verwacht eigenlijk dat er met een bot bijltje zal worden gehakt en dat deze Joost Klein een koppie kleiner zal worden gemaakt. Wat een armoe weer.
Vorig jaar een duo dat niet kon zingen en nu een malloot die ook niet kan zingen maar wel geschift kan doen.
Wat ooit, in mijn jeugd, een feest was voor het hele gezin met laat opblijven, een schaaltje chips en frisdrank is verworden tot een ergenis van de eerste orde.
