Zie hier wederom een voorbeeld waarom de opvoeding de laatste decennia faalt.
Ik denk dat de opvoeding eens wat harder moet worden in plaats van er alleen maar prinsjes en prinsesjes van te maken. Wat meer eelt op hun tere zieltjes kweken.
Waarom na een wedstrijd een beker of medaille voor iedereen? Leer ze verdomme eens wat verliezen is. Het leven is geen gokspel met alleen maar winnaars. Winnaars worden gecreëerd en dat begint dus al bij een trofee voor de nummers één, twee (in feite de eerste verliezer) en drie. De rest heeft gewoon niet zijn best gedaan.
Tegenwoordig wordt bij de eerste de beste tegenslag hun roze wolkje onder hun tere voetjes vandaan verdampt en vallen zij plots in de enge boze wereld die niet zo eng en boos blijkt te zijn als waar zij tegen zijn beschermd door hun liefkozende papaatjes en mamaatjes maar waar zij alleen niet tegen gewapend zijn.
Als ze eindelijk eens uit de beschermde wereld van papa en mama zijn en er wordt met stemverheffing tegen ze gesproken raken ze in de stress.
Want ja je taak na een half uur al opgeven omdat het te zwaar voor je is is natuurlijk heel normaal voor deze prinsjes en prinsesjes. Als iemand daar dan iets van zegt en daar geen anderhalf uur voor wil uittrekken om het met overdadige tact te brengen is dat natuurlijk killing voor de eeltloze zieltjes.
Vroeger werd er buiten gespeeld. Viel je van de glijbaan dan brak je al je botten in je lichaam of in ieder geval iets. Tegenwoordig komen de glijbanen net boven kniehoogte en worden de prinsjes en prinsesjes opgewacht door een zacht rubber tegel. Veel van deze generaties weten niet eens meer hoe gips of een schaafwond eruit ziet.
Ik ben van mening dat er weerbaardere mensen uit voortkomen als ze minder beschermend worden opgevoed en leren wat tegenslag is. De grote wereld is niet alleen maar geluk -en zaligmakend zoals de keukentafel bij paps en mams waar lauwe thee en voorgekauwde koekjes worden geserveerd opdat ze hun mond niet verbranden en de kans op stikken verkleint.
In de echte wereld moet je vechten voor je tere zieltje en zal je door vallen en opstaan een bepaalde hoogte van weerbaarheid krijgen.
De kans op een burn-out zal daardoor drastisch afnemen.
Tjezus, wat ben ik blij dat ik een opvoeding in de jaren 60-70 heb gehad. Ik kon 6 dagen in de week werken zonder emotionele problemen en maakte op mijn gemak 60-65 uur per week. Dit werd, toen ik mijn eigen shop startte, zelfs meer. Zeker in de opstartjaren ben je daar bijna 24 uur per dag mee bezig.
Bedankt Pa & Ma die in de hemelen zijt. Dankzij jullie heb ik nooit een burn-out gehad.