Iedere dag zie je wel weer een artikel verschijnen over burn-out.
Hadden wij het vroeger dan zoveel gemakkelijker zonder het gemak van computers? Of is het vermogen om te incasseren sterk verminderd? Ik kan mij niet herinneren dat mijn collega’s of ik ooit een burn-out hebben gehad.
En geloof mij, wij hadden een Amerikaanse werkgever dus er moest altijd gepresteerd worden en werkweken van 60+ uur waren er vaker dan 40+ uur. Daarna, na zo’n 36jr, nog voor mij zelf begonnen waarbij je dan snel weken maakt van 80 uur.
Ik opende, toen ik nog voor de werkgever werkte, regelmatig de deuren van het bedrijf om 7.00-7.15 uur om deze rond de klok van 23:00 weer op slot te draaien. Mij collega’s stonden dan al te wachten tot de deur open ging (terwijl officiële opening pas om 8uur was) en ik was zeker niet de enige die dan rond 23.00 uur het pand verliet.
Of is de generatie die nu ten telke malen uitvalt een product van de “watjes”-opvoeding? Ik lees hier ook iedere keer over “artiesten” die rust nodig hebben. Als ik alleen al kijk naar ’the Rolling Stones’, bij wie ieders ader wel eens is opgezwollen of wiens neusschot is verdwenen door drugsgebruik, dan zijn zij ook nog steeds druk bezig met optreden.
Gelukkig ben ik uit een generatie die weleens zijn uitgefoeterd, een draai om hun oren of een schop onder de kont heeft gekregen. Wij zijn, lijkt het, toch wat weerbaarder dan de “sissies” van nu.