Ik had die flessen met een vaste dop, zo’n dop die niet van de fles kan vallen, al eerder gezien bij een grootgrutter maar ik ontdek ze nu overal. Ik moest gelijk denken aan één of andere industriële ontwerpster.
Ja, ontwerpster, iemand die zo’n “uitvinding” doet kan niet anders dan een vrouw zijn.
Ik krijg dan gelijk zo’n beeld van zo’n vrouwtje die veel vrije dagen opneemt van haar werk om als een klimaatdrammertje zichzelf aan een schilderij, tafelblad of snelweg vast te plakken. Als ze door haar vrije dagen heen is meldt ze zich ziek om dan ergens in één of ander winkelcentrum met zo’n Extinction Rebellion bord te gaan staan protesteren tegen wat voor godvergeten onbelangrijk onderwerp dan ook. Op de terugweg naar huis nog even, uit jaloezie, met een spuitbus verf wat auto’s onderspuiten omdat zij zelf geen geld heeft om zo’n Tesla Model X te kunnen aanschaffen.
Zo’n typische meid met abonnement op de “Opzij” en op één of ander “Greenpeace Magazine” en waarvan je hoopt dat ze geen deel uitmaakt van je familie of vriendengroep.
Zij kreeg waarschijnlijk tijdens het nuttigen van een, met linksdraaiende yoghurt als dressing, vega salade het gruwelijke idee om eens af te rekenen met het gemak van de plastic dop van de glazen flessen bronwater uit een dichtbij haar huis gelegen bron. Dichtbij gelegen zodat deze zware breekbare flessen met paard en wagen verdeeld kunnen worden bij de buurtsupers.
Wat een, op z’n Rotterdams gezegd, tyfus ontwerp is dat geworden.
Als je zo’n fles open draait blijft -ie aan de fles hangen. Je moet dus altijd kijken hoe je je fles houdt als je gaat schenken anders krijg je zo’n waaiervormig geheel waardoor je staat te knoeien en minimaal een kwart van de fles moet opdweilen. Dat er iedere keer een extra was moet worden gedraaid om je kleding, dweil, tafel en vloerbedekking weer schoon te krijgen ziet zij waarschijnlijk niet als een belasting voor het milieu en het daarbij behorende klimaat, waar zij een half uur van te voren nog naakt voor stond te protesteren voor de deur van de H&M om datzelfde klimaat eens te ontzien.
Deze, door een afwijkend brein verzonnen dop, is ook standaard aanwezig op de kleine drinkflesjes. Als je deze aan je mond zet, wel eerst kijken hoe je ‘m draait, geeft mij iedere keer weer het gevoel dat je een grote bromvlieg op je bovenlip of neus hebt zitten.
Wat een onzin ding is dat geworden. Ik trek ze er tegenwoordig gelijk af en mijn stil protest naar haar toe is dat ik die doppen, nadat de fles leeg is, met een grote glimlach van mijn balkon gooi.
Tjezus, wat verlang ik terug naar de tijd dat we nog normaal waren.